choroba w rodzinie – bajka pomoże

Ciężka choroba w rodzinie jest wielką tragedią dla wszystkich. To jest bajka pomagajka (terapeutyczna) napisana by pomóc dziecku, które bardzo przeżywa chorobę ukochanego członka rodziny. Z prośbą o nią zgłosiła się do mnie Pani Małgorzata, która szukała bajki dla dziewczynki, której babcia choruje na raka. Zachęcam Cie jednak by dostosować ją do sytuacji, oraz wieku, zainteresowań i płci dziecka. Napisałem już sporo o bajkach terapeutycznych. Zapraszam Cię do przeczytania czym są bajki, które leczą i o tym jak tworzyć bajki terapeutyczne. A teraz już zapraszam do czytania!

Amelka i motyle

bajka dla dzieci motylekBył piękny wiosenny dzień. Słońce przygrzewało i pięknie oświetlało budzące się do życia rośliny. Zieleń stawała się coraz bardziej soczysta, a ostatnie ślady zimy znikały już zupełnie. Pierwsze kwiaty zaczynały nieśmiało pokazywać się w ogrodzie. Amelka patrzyła na to siedząc na pniaku drewna służącym jako fotel. Powinno to wszystko ją cieszyć. Przecież już niedługo będzie mogła znowu pracować w ogródku, a ona tak to lubiła. Tym razem jednak było inaczej. Bo w ogródku najlepiej zawsze było z babcią Agnieszką, a ostatnio miała mało okazji na zabawę z nią.

Jej Babcia chorowała. Często źle się czuła, jeździła do szpitala i była czasami tak słaba, że nawet nie mogła wstawać z łóżka. Dodatkowo pod wpływem lekarstw, które brała od niedawna straciła wszystkie włosy. Dziewczynka bardzo się o nią martwiła. Rodzice nie za bardzo chcieli mówić o tym co jej jest, ale na pewno było to coś bardzo poważnego. Zdarzało się, że słyszała ich przyciszoną rozmowę, która urywała się gdy podchodziła. Widziała nawet ostatnio Mamę jak płakała, a później nie chciała nic o tym powiedzieć Amelce. Gdy dziewczynka sobie to wszystko przypomniała to też zaczęła pociągać nosem. Co teraz będzie?

Była tak zamyślona, że nawet nie zauważyła gdy pojawiła się przy niej cichutko malutka postać ze złocistymi skrzydełkami. Wielkości wróbelka, a ubrana w białą koronkowe sukienkę. Wyglądałaby zupełnie jak księżniczka gdyby jeszcze do tego miała koronę na swoich kruczoczarnych włosach. Przysiadła na jej ramieniu, ale tak delikatnie, że dziewczynka tego nawet nie poczuła.

Usłyszała nagle dźwięczny głos:
– Witaj! Jestem dobrą wróżką!

Po tym jak pierwsza chwila zaskoczenia minęła Amelka uśmiechnęła się i przedstawiła tak grzecznie, że Mama byłaby z niej na pewno zadowolona. Wróżka powiedziała:
– Przyleciałam z daleka, bo wyczułam, że coś Cię martwi. Coś o czym chciałabyś porozmawiać.

Dziewczynka patrzyła na nią zdumiona i oczarowana. Rzeczywiście bardzo chciała porozmawiać z kimś o swoich troskach. Tylko, że to nie było takie proste… Na początku nie wiedziała jak zacząć. Gdy jednak już zaczęła to mówiła i mówiła, jakby nie mogła przestać. Dobra wróżka słuchała ze zrozumieniem i kiwała główką.

Amelka opowiedziała o babci i o tym jak się jeszcze niedawno razem zajmowały ogrodem. O tym jak się teraz źle czuje i że nie wie co dalej będzie. I że ogród bez niej nie jest taki sam. Żaliła się, że rodzice nie chcą jej wszystkiego wyjaśnić. Na koniec gdy już wszystko z siebie wyrzuciła spytała ze łzami w oczach – czy babcia umrze?

Wróżka znieruchomiała na jej ramieniu i zamyśliła się.
– Tak na prawdę to nikt tego nie wie. Nawet ja! – powiedziała po dłuższej chwili
– Opowiem Ci za to o czymś co ostatnio widziałam. Pomoże Ci zrozumieć czym może być choroba i śmierć.

W tym ogrodzie bywam dość często. Mam tutaj całą znajomą rodzinę gąsienic, którą odwiedzam. Na pewno Tobie też zdarzało Ci się je tutaj spotykać. No więc ta rodzina bardzo martwiła się o jedną z nich. Mówili mi, że ostatnio w ogóle przestała jeść, chciałaby tylko cały czas leżeć w jednym miejscu i że nie wiedzą co z nią będzie.

Gdy byłam u nich ostatnio to z daleka widać było, że są bardzo smutne. Pokazały mi miejsce gdzie przyczepiony do gałązki był nieruchomy, zszarzały i wysuszony kokon.
– Ona umarła. Tylko tyle z niej zostało – mówiły i płakały.

Ja jednak wiedziałam, że to nie była prawda. Bo tak to w życiu zawsze jest i będzie. Każda gąsienica, gdy przyjdzie na nią czas zatrzymuje się i zamiera całkowicie. Dla wszystkich pozostałych ona wydaje się umierać, ale tak na prawdę to ona właśnie wtedy się rodzi. W tym czasie w jej środku zachodzi wspaniała przemiana i tworzy się nowe życie. To jest moment, w którym powolna i żarłoczna larwa zmienia się w pięknego i wolnego motyla. I gdy jest on już w pełni utworzony wychodzi wreszcie na wolność i ulatuje. Pozostaje tylko przyczepiony gdzieś do liścia wysuszony, pusty kokon. A on dołącza wtedy do innych motyli, które urodziły się wcześniej – jego rodziców i dziadków. Oni tam na niego czekali i cieszą się, że wreszcie mogą się spotkać. Wszystkie gąsienice to czeka i nie jest to dla nich koniec, ale raczej… wyzwolenie.

Gdy tłumaczyłam to smutnym gąsienicom to nie od razu się z tym pogodziły. Bo nawet jeżeli wiemy, że śmierć gąsienicy i narodziny motyla to część naszego życia, to smutno nam, że naszych najbliższych przez jakiś czas przy nas nie będzie. Pocieszyły się dopiero gdy zrozumiały, że wszystkie je to czeka i że wszystkie się w końcu razem spotkają. I to tutaj – w tym pięknym ogrodzie.

Wróżka mówiła dalej:
– Babcia bardzo chciałaby wyzdrowieć i być dalej z Wami. Ale taka ciężka choroba może też być znakiem, że jej czas już nadszedł. Babcia może umrzeć. Ale pomyśl – ona też miała swoją mamę i babcię, które umarły już dawno. Na pewno za nimi tęskni i chciałaby się z nimi spotkać. Tak jak motyle one są w już wolne i na nią czekają. W świecie gdzie się wszyscy razem spotkamy.

W zamyśleniu wzrok Amelki padł na kolorowego motyla. Siedział blisko niej na jednej z roślin i rozkładał do słońca swoje piękne skrzydła. Wyglądał wspaniale – dumny i beztroski. Podlatujący do kwiatów i zaglądający do ich kielichów. Tańczący w powietrzu z innymi motylami. Wreszcie szczęśliwy i wolny! Dziewczynka siedziała nieruchomo przyglądając się temu tańcowi. W pewnym momencie aż wstrzymała oddech zaskoczona. Najpiękniejszy z motyli zatrzymał się i usiadł jej na ramieniu. Widziała jak składał i rozkładał z gracją swe mieniące się kolorami tęczy skrzydła.
– To wspaniale, że na świecie są motyle – pomyślała Amelka z westchnieniem ulgi.

Poruszyła się najpierw bardzo delikatnie, ale on siedział dalej spokojnie i nie odlatywał. Powoli i ostrożnie wstała i ruszyła w stronę domu.
– Pójdę do babci i pokażę go – pomyślała – Ucieszy się gdy go zobaczy.

Aż uśmiechnęła się szeroko na tą myśl. Powie też babci, że choroba się niedługo na pewno skończy. Cokolwiek się stanie to w końcu się spotkają razem w tym ogrodzie. One obie, wśród innych motyli.

Tags: ,


  1. Wzruszające głęboko. Bardzo piękne zestawienie. Popłakałam się, choć nikt u mnie w rodzinie nie choruje i nie odchodzi. Dziękuję. PS. Nie sądzę, żebym zdołała w potrzebie tę bajkę przeczytać córeczce niepłacząc.


  2. Bardzo fajna strona. Bajki są super, moje 6,5 letnie domaga się by czytać mu takie bajki. W bardzo przystępny i zrozumiały, dla dzieci, sposób są wytłumaczone trudne problemy np. choroba.


  3. Bardzo wzruszająca bajka. Chylę głowę przed autorem, tak trudny temat jakim jest choroba i śmierć, przedstawić w tak barwny i przystępny sposób. Dziękuję.


  4. Aż się popłakałam. Bardzo wzruszająca. Piękna.


  5. chyle czolo


  6. Niestety muszę poszukać innej bajki….bo w moim przypadku to „Amelka” jest ciężko chora a nie babcia…..muszę poszukać takiej, która pomoże uwierzyć że można przezwyciężyć chorobę jeśli…..bardzo sie tego pragnie i trzeba być dzielnym 🙂


  7. Pani Maria Molicka, świetna ekspertka od bajek terapeutycznych napisała bajkę Lustro dla bardzo ciężko chorych dzieci. Jest ona w książeczce „Bajki terapeutyczne”

    http://selkar.pl/aff/zasyp/bajki_terapeutyczne_molicka_maria_p_72887.html

    Bajka Lustro oswaja dziecko z perspektywą śmierci jakkolwiek okropnie to brzmi. Mam nadzieję Pani Kingo, że córeczka wyzdrowieje i życzę wszystkiego co najlepsze!


  8. piękna ciepła wzruszająca opowieść ,poruszająca do głębi….


  9. przepiękna bajka! dzieciaki śpią a ja sobie cicho popłakuję – myślę o mojej babci…która od dwóch lat jest przepięknym motylem….


  10. W ciągu kilku dni odeszła od nas para naszych sąsiadów z którymi mój 5 letni syn sie zaprzyjaźnił. Bajka pomogła mi przeprowadzic z nim trudną rozmowe o smierci. Dziekuje.


  11. Zatkało mnie…..Bałam się tej bajki, ale już się nie boję.Panie Pawle chylę czoła….


  12. Jestem pielęgniarką, studentką pedagogiki, obecnie spodziewam się dziecka. Miałam troszkę trudności z zajęciami, żeby odrobić jedne z nich muszę napisać referat o bajkach terapeutycznych. Po przeczytaniu tej bajki mogę tylko podziękować mojej Pani profesor z Uniwersytetu Opolskiego za to, że dzięki niej mogłam zobaczyć czym są te bajki. Wiem, że będę ich używać w pracy czy to pedagoga, czy pielęgniarki, na pewno jako rodzic. Dziękuje bardzo za to, że czasami małe rzeczy pozwalają nam być lepszymi ludźmi, rodzicami, pedagogami, wychowawcami, lekarzami, pielęgniarkami. Pozdrawiam.


  13. pare dni temu synek przed snem zapytał mnie czy ja i tatuś kiedyś umrzemy,przeraziłam sie tym pytaniem i zwyczajnie stchórzyłam nie odpowiedziałam mu bo bałam sie że żle to ubiore w słowa i bedzie problem,zaczęłam szukac w internecie jak to ugryść i natknełam sie na Pana bajki!!!Dziekuje że sa tacy ludzie którzy chca pomóż innym bezinteresownie.Na prawde piekna bajka i przecież niby taka prosta….Już wiem jak to zrobić:)Dziekuje i pozdrawiam!


  14. piękna i bardzo pomocna dla mnie i mojej 6 letniej córeczki, która zadaje coraz trudniejsze pytania, Dziękuję……


  15. Ja niestety jestem w jeszcze innej sytuacji. Moje niepełnosprawne dziecko powoli gaśnie. Pracuję w przedszkolu i dzieci podsłuchały moją rozmowę z inną nauczycielką o moim misiu. I teraz dopytują mnie, kiedy umrze mój synek.


  16. Piekna bajka,moj synek zasypia a ja puszczam lezke 🙁


  17. Bardzo wzruszająca historia. Można uronić łezkę. Wyszukałam tej bajki dla jednej z mam (jestem nauczycielką), która ma małą córeczkę, a jej kochana babcia niebawem „zamieni się w pięknego motyla” i wszyscy dorośli w rodzinie są tego świadomi, niestety nie wiedzą, jak przekazać tę smutną informację córeczce. Mam nadzieję, że bajka ta ułatwi im zadanie. Super, że istnieją takie bajki!

Napisz komentarz!